ေထရ၀ါဒသာသနာ ကမၻာလြႊမ္းေစဖုိ႔

ဤကမၻာေလာက၌ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကသည္။အဓိက ကိုးကြယ္သည့္ ဘသာသာၾကီး ေလးရပ္ရွိေလသည္။ ဗုဒၶဘာသာ၊ ခရစ္စယာန္ဘာသာ၊ ဟိႏၵဴဘာသာ ႏွင့္ မူစလင္ဘာသာတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ထိုေလးမ်ိဳးတြင္ ဗုဒၶဘာသာသည္ အဓိကအားျဖင့္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၊ မဟာယာနဗုဒၶ ဘာသာဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။ ကမၻာသူ ကမၻာသားတို႔သည္ ဗုဒၶဘာသာဟု ေျပာလိုက္ပါက မဟာယာနဗုဒၶဘာသာ အျဖစ္သာ အသိမ်ားၾကသည္။ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ အေၾကာင္းကို သိသူနည္းပါးလွသည္။ကၽြႏု္ပ္တို႔ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ပရိယတ္ ၊ ပဋိပတ္ ထြန္းကားေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ သံဃာအေရအတြက္ အမ်ားဆုံး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း ေထရ၀ါဒႏုိင္ငံမ်ားထဲတြင္ အထင္ရွားဆုံး ျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ ကမၻာသို႔ သာသနာျဖန္႔ႏိုင္မူႏူန္းမွာ အနည္းဆုံး ျဖစ္ေပသည္။သာသနာျပဳရာ၌ ကမၻာသူကမၻာသားအားလုံး နားလည္ႏုိင္ဖုိ႔ရန္ အေျခခံလုိအပ္ခ်က္မွာ ကမၻာသုံး အဂၤလိပ္စာေပ တတ္ကၽြမ္းမူပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုလိုအပ္ခ်က္သည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏုိင္ငံရွိ သာသနာျပဳ အရွင္ျမတ္တို႔အတြက္ အဓိကအားနည္းမူ ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။

ပခုကၠဴျမိဳ႔ ၊မဟာ၀ိသုတာရာမ အလယ္တိုက္ ဆရာေတာ္ ဦးပ႑ိတာဘိ၀ံသဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးသည္ ပိဋကတ္အရာမွာ ပါဠိေတာ္ ၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာ စသည္တို႔၌ ထုံးလုိေခ် ေရလုိေႏွာက္ က်မ္းတတ္ေပတတ္ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါး ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာေတာ္သည္ အဂၤလိပ္စာေပကိုေတာ့ ကိုယ္တုိင္လည္း မတတ္ခဲ့ေပ။ အဂၤလိပ္စာ ေလ့လာလုိက္စား သင္ယူေသာ စာသင္သားမ်ားကိုလည္း ေက်ာင္းတုိက္မွာ သီတင္းသုံးခြင့္ မျပဳခဲ့ေပ။ေလာကီ ေလာကုတ္ ႏွစ္ဘက္ရ က်မ္းျပဳဆရာေတာ္ ဦးေကလာသ (ဓမၼာစရိယ ဘီေအ) ေက်ာင္းတုိက္၌ ရွိပါေသာ္လည္း သင္ၾကားပို႔ခ်ခြင့္ မရခဲ့ေပ။ အခြင့္သင့္၍ အခါၾကဳံလာသည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ေပသည္။ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး သက္ေတာ္ (၈၀) ျပည့္ခါနီး အခ်ိန္တြင္ သူကိုယ္တိုင္ ႏုိင္ငံျခား သာသနာျပဳခရီး ၾကြေတာ္မူခဲ့ရသည္။ ႏုိင္ငံျခားမွ ျပန္ေရာက္လာေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ အေတြးအျမင္ အယူအဆတို႔သည္ အံ့ၾသဖြယ္ ေျပာင္းလဲေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းတိုက္သုိ႔ ျပန္ေရာက္လာၿပီး မၾကာမီ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို သံဃာအားလုံးကို စည္းေ၀း၍ ေအာက္ပါအတုိင္း ၾသ၀ါဒ ေပးေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

“အရွင္ဘုရားတို႔ တပည့္ေတာ္ စကားေျပာတတ္ပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ေတာ့ အ အ ဘ၀ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ တပည့္ေတာ္ မ်က္စိေကာင္းပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ေတာ့ အကန္းဘ၀ ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ တပည့္ေတာ္ နားေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံျခားေရာက္ေတာ့ အထုိင္းဘ၀ ေရာက္ခဲ့ရတယ္။တပည့္ေတာ္ အတြက္ေတာ့ အရြယ္လြန္ ေနာက္က်ခဲ့ပါၿပီဘုရား။ အရွင္ဘုရားတို႔ တပည့္ေတာ္လို မ အ ဘဲနဲ႔ အ အ ဘ၀ အေရာက္မခံၾကပါနဲ႔ဘုရား။မကန္းဘဲနဲ႔ အကန္းဘ၀ အေရာက္မခံၾကပါနဲ႔ဘုရား။နားၾကားပါလ်က္ အထုိင္းဘ၀ အေရာက္မခံၾကပါနဲ႔ဘုရား။အဂၤလိပ္စာကို အခ်ိန္ရွိတုန္း ေလ့လာသင္ၾကားၾကပါဘုရား’’ဟု ၾသ၀ါဒ ေပးေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ထုိ႔မွ်သာမက ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးသည္ ပညာေရးမွဴးတစ္ေယာက္ကို ေခၚ၍ စာခ်ဘုန္းၾကီးမ်ားအား အဂၤလိပ္စာ သင္ၾကားေစ၍ စာသင္သားမ်ားအားလည္း လာေရာက္သင္ယူႏုိင္ေၾကာင္း အမိန္႔ရွိခဲ့ပါသည္။ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ အတုယူဖြယ္ ၾကည္ညိဳဖြယ္ ေကာင္းေသာ စိတ္ဓာတ္ကို ေလးစား လုိက္နာသင့္ပါသည္။မိမိ၏ မွားယြင္းေသာ အယူအဆကို မွားသည္ဟု သိသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ၀န္ခံျခင္း၊ ျပဳျပင္ႏုိင္ျခင္းသည္ ပညာရွိပီသပါေပသည္။ အေရးၾကဳံ ကိုယ္ေတြ႔မွ ယုံတတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအတြက္ သင္ခန္းစာ ယူဖြယ္လည္း ေကာင္းလွပါသည္။ ေနာက္မွ ရေသာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ေနာင္တသည္ သူ႔အတြက္ အသုံးမ၀င္ေသာ္လည္း တပည့္မ်ားအ တြက္ေတာ့ ခုိင္မာေသာ သာဓကတစ္ခုအျဖစ္ ေဖာ္ျပႏုိင္ခဲ့ေပသည္။

စာေရးသူတို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ကမၻာမွာ ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာ အထြန္းကားဆုံးႏုိင္ငံျဖစ္သည္။စာေပ က်မ္းဂန္ တတ္ကၽြမ္းေသာ ဆရာေတာ္မ်ား ၊ ပိဋကတ္သုံးပုံ အာဂုံေဆာင္ႏုိင္သည့္ သာသနာ့အာဇာနည္ ဆရာေတာ္မ်ား ေပၚထြန္းရာ ဘူမိနက္သန္ ေနရာမွန္အျဖစ္ အထင္ရွားဆုံးေသာ ႏုိင္ငံလည္းျဖစ္သည္။ကမၻာတစ္ ၀ွမ္းက ပညာရွင္မ်ားက ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာအေၾကာင္း စိတ္၀င္စား၍ လာေရာက္ေလ့လာၾကသည္။ထုိအခါ ပိဋကတ္စာေပသာ တတ္ကၽြမ္းၾကေသာ သာသနာ့ေခါင္းေဆာင္ ဆရာေတာ္မ်ားမွာ ကမၻာသုံး အဂၤလိပ္စကားကို မေျပာတတ္၍ အ အ ႏွင့္တူေလေတာ့၏။ အဂၤလိပ္စာသာ တတ္ေသာ ႏုိင္ငံျခားသားႏွင့္ တျခားလူတို႔မွာေတာ့ ပိဋကတ္စာေပ မတတ္သျဖင့္ အကန္းႏွင့္ တူေလေတာ့၏။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အက်ိဳးမထြက္သျဖင့္ ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းေသာ ျဖစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ဘာသာေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဘာသာျပန္သူကို အားကိုးျခင္းသည္ မွားယြင္းေသာ လမ္းစပင္ ျဖစ္ပါသည္။ဘာသာျပန္တစ္ေယာက္က ႏုိင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္အား ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္၌ ရွိေသာ တံခြန္တိုင္အေၾကာင္း ရွင္းျပေနသည္ကို စာေရးသူကိုယ္တိုင္ ၾကားခဲ့ဘူးပါသည္။ ႏုိင္ငံျခားသားက ဘာလဲလို႔ ေမးေသာအခါ “Buddha’s pen” ျမတ္စြာဘုရား၏ ေဖာင္တိန္ဟု ေျဖလိုက္ ေလသည္။လမ္းညႊန္တစ္ေယာက္၏ ဘာသာေရး ဗဟုသုတ မရွိမူေၾကာင့္ အဓိပၸါယ္အယူအဆ လြဲမွားခဲ့ရသည္။ ဘာသာေရးႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားသာ အသိဆုံးျဖစ္ပါသည္။သို႔ေသာ္ အမ်ားစုသည္ မိမိသိထား တတ္ထားေသာ အသိပညာ အတတ္ပညာတတ္တို႔ကို အဂၤလိပ္စာေပျဖင့္ ရွင္းလင္း မျပႏုိင္ေပ။ ထုိ႔သို႔ ျဖစ္ရသည္မွာ ________

အျမင္က်ဥ္းသူ တစ္ခ်ိဳ႔က ကမၻာ့သာသနာျပဳဖို႔ထက္ ျမန္မာသာသနာကိုပဲ ေကာင္းေကာင္း ျပဳပါဦးဟု ဆိုၾကေသး၏။ဤကဲ့သို႔ အေတြးအေခၚ အယူအဆမ်ား လႊမ္းမိုးေနေသာေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ ပိဋကတ္ အေက်ာ္အေမာ္ မ်ားစြာရွိေသာ္လည္း ကမၻာကို တင္ျပႏုိင္ခြင့္ မရွိသည္ကို သတိျပဳ သင့္ေပသည္။ အဂၤလိပ္စာသင္ၾကားပို႔ခ်ျခင္း၊ အဂၤလိပ္စာေပ တတ္ေျမာက္ျခင္းသည္ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္ရဟန္းမ်ားအတြက္ အျပစ္ၾကီးတစ္ခု လြန္က်ဴးေနမိသလို တစ္ခ်ိဳ႔က ေျပာၾကျပန္ေသးသည္။ ျမတ္ဗုဒၶက ကာမဂုဏ္အေၾကာင္းကို တကယ္သိေတာ္မူ ေသာအခါ ကာမဂုဏ္ရဲ႔ ေကာင္းက်ိဳးကို မေတြ႔ရ ဆိုးက်ိဳး အျပစ္ေတြကိုသာ ျမင္ေတြ႔ရေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူသကဲ့သို႔ အဂၤလိပ္စာ ကၽြမ္းက်င္ေသာ ပညာရွင္တို႔ကလည္း တကယ္တမ္းသာ အဂၤလိပ္စာတတ္ျခင္း၏ ဆိုးက်ိဳးအျပစ္ေတြ ရွိမည္ဆိုလွ်င္ မသင္သင့္ေၾကာင္း၊ မတတ္သင့္ေၾကာင္း၊ မေလ့လာသင့္ေၾကာင္း ေျပာၾကမည္သာ ျဖစ္ပါ၏။ သို႔ေသာ္လည္း တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် အထက္ပါအတိုင္း ေျပာခဲ့သည္ကား မေတြ႔ဘူးေပ။

ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏုိင္ငံ၌ အဂၤလိပ္စာေပ တတ္ကၽြမ္းသူ သာသနာ့ေခါင္ေဆာင္မ်ား အင္အားနည္းပါးလွပါ၏။ ပို၍ဆိုးသည္မွာ ေလ့လာသင္ယူေနသူမ်ားကို အားေပးအားေျမာက္ျပဳရမည့္အစား ကဲ့ရဲ႔ရူံ႔ခ် အျပစ္တင္ ေ၀ဘန္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါ၏။ထိုသူတို႔၏ လက္သုံးစကားမ်ားမွာ “ အဂၤလိပ္စာ သင္ယူလ်င္ ေလာကီအလုပ္တဲ့။ လူထြက္ေတာ့မယ္တဲ့’’ လူထြက္ျခင္း၊ မထြက္ျခင္း ဆိုသည္မွာ အဂၤလိပ္စာ တတ္ျခင္း မတတ္ျခင္းနဲ႔ မသက္ဆိုင္ေပ။လက္ရွိ မ်က္ေမွာက္ေခတ္၌ အဂၤလိပ္စာတတ္ ဆရာေတာ္မ်ား ကမၻာမွာ ထင္ရွားၿပီး အေရးေပးျခင္း ခံရသည္ကို မသိနားမလည္၍သာ ဆုိျခင္းျဖစ္ေပသည္။ေနာက္တစ္ခု ရွိေသး၏။ အဂၤလိပ္စာတတ္လွ်င္ ပါဠိစာေပဘက္၌ သဒၶါတရား အားနည္းသြား၏ဟု ဆိုၾကေသး၏။ ျမန္မာအကၡရာျဖင့္ ေရးသားထားေသာ ပါဠိစာေပကိုသာ သိနားလည္ထားသူ၏ အျမင္သေဘာထားပင္ ျဖစ္ပါသည္။အမွန္တကယ္ မွာ အဂၤလိပ္အကၡရာျဖင့္ ေရးသားထားေသာ ပါဠိစာေပ၊ တစ္ျခား အကၡရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေရးသားထားေသာ ပါဠိ စာေပမ်ား ရွိသည္ကိုလည္း နားလည္ထားမည္ဆိုလ်င္ ထိုအျမင္မ်ိဳး ရွိလိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ပို၍ ဆိုးသည့္ စြပ္စြဲခ်က္မွာ အဂၤလိပ္စာေပကို သင္ယူျခင္း ခ်ပို႔ေပးသည္ တိရိစၧာန၀ိဇၨာ(တိရစၧာန္အတတ္ပညာ)သာ ျဖစ္သည္။ ဤသို႔စြပ္စြဲ ေျပာဆိုျခင္းသည္ ပါဠိစာေပကို ႏွံ႔စပ္ေအာင္ မသိနားမလည္၍ ေျပာဆိုျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ သို႔မဟုတ္ နားလည္ပါလ်က္ ေျပာဆိုေသာ သူသည္ မိမိကိုယ္တိုင္ အဂၤလိပ္စာ မသိမတတ္သျဖင့္ ကဲ့ရဲ႔ျပစ္တင္လုိ ျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ္လုိရာဆြဲယူ၍ ေျပာဆိုျခင္း ျဖစ္ေပမည္။အမွန္တကယ္ တိရိစၧာန၀ိဇၨာဆိုသည္မွာ ၀ိနည္းပါဠိေတာ္၌- တိရိစၧာန၀ိဇၨာနာမ ယံ ကိဥိၥ ဗာဟိရကံ အနတၳသံဟိတံ။ သာသနာပ၌ ျဖစ္ေသာ အက်ိဳးစီးပြားႏွင့္ မစပ္ယွဥ္ေသာ အတတ္မ်ားကို ဆိုလိုပါသည္။၄င္းအတတ္တို႔မွာ ကခၤါ၀ိတရဏီအ႒ကထာ၌ ဟတၳိအႆရထဓႏုထရုသိပၸအာထဗၺဏခီလန၀သီကရဏေသာသာပနမႏၱာဂဒပၸေယာဂါဒိေဘဒံ ပရူပဃာတ ကရံ။ ဆင္အတတ္၊ ျမင္းအတတ္၊ ရထားအတတ္၊ ေလးအတတ္၊ ဓားေဆာက္ခၽြတ္အတတ္၊ အာထဗၺနမႏၱန္၊ ခိလနမႏၱန္၊ ၀သီကရဏမႏၱန္၊ ေသာသာပနမႏၱန္၊ အဆိပ္ေဆးေဖာ္စပ္နည္း စသည္ အျပားရွိေသာ သူတစ္ပါးကို ညွင္းဆဲႏွိပ္စက္မူကို ျပဳတတ္ေသာ အတတ္ပညာမ်ားကိုသာ တိရစၧာန၀ိဇၨာေခၚေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္ကို ေထာက္ဆျခင္းအားျဖင့္ အဂၤလိပ္စာေပ သင္ၾကားျခင္း ၊ ေလ့လာျခင္းသည္ တိရစၧာန၀ိဇၨာ မဟုတ္ေၾကာင္း လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြားသကဲ့သို႔ ထင္ရွားလွ ေပသည္။

ကမၻာသုံး အဂၤလိပ္စာ မတတ္လ်င္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ စစ္မွန္ေသာ တရားေတာ္ေတြကို ကမၻာတစ္၀ွမ္းသို႔ မည္သုိ႔ ျပန္႔ပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မည္နည္း။ အဂၤလိပ္စာကို တကယ္ တတ္ကၽြမ္းၿပီး ကမၻာကို သာသနာ ျပန္႔ပြားေအာင္ သာသနာ ျပဳေနေတာ္မူၾကေသာ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္ေတြဟာ သဒၶါတရား မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ယူဆၾကမွာလား။ ပိဋကတ္စာေပေတြ တတ္ၿပီး ကိုယ့္ရပ္ကြက္ကိုမွ သာသနာမျပဳႏုိင္သူကို သဒၶါတရား ေကာင္းသူလို႔ သတ္မွတ္ၾကမွာလား။ သဒၶါတရား ေကာင္း မေကာင္းကို မည္သည့္ေပတံျဖင့္ တိုင္းတာၾကမလဲ။တစ္ယူသန္ တစ္ဖက္သတ္ဆႏၵျဖင့္ ကိုယ္က်ိဳးမဖက္ အမ်ားအတြက္ သာသနာျပဳ ေတာ္မူၾကေသာ ကမၻာေက်ာ္ ဆရာေတာ္မ်ားကို မျပစ္မွားသင့္ေပ။ကၽြႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ အဂၤလိပ္စာေပ တကယ္တတ္ကၽြမ္းၿပီး သာသနာကို ကမၻာက သိေအာင္ ေဖာ္ထုတ္ေတာ္မူခဲ့ၾကေသာ ဆရာေတာ္ ဦးေသ႒ိလာဘိ၀ံသ၊ေဒါက္တာ ဦးသီလာနႏၵာဘိ၀ံသ၊သက္ေတာ္ထင္ ရွား ရွိေတာ္မူေသာ ပီနန္ကၽြန္းဆရာေတာ္ ဦးပညာ၀ံသ၊ သီတဂူဆရာေတာ္ ေဒါက္တာ အရွင္ဉာဏိႆရ စေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားကို ဂုဏ္ယူဘြယ္ ေလးစားဘြယ္အျဖစ္ အားက် အတုယူသင့္သည္။ ေထရ၀ါဒသံဃာ အမ်ားဆုံးျဖစ္ေသာ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ႏုိင္ငံမွ ျပည္ပသာသနာျပဳအျဖစ္ ရွားရွား ပါးပါး သာသနာ့အာဇာနည္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရမည္ ဆိုလ်င္ ယေန႔ ကမၻာမွာ ဗုဒၶဘာသာဟု လူသိမ်ားလာသည္မွာ သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွ အဂၤလိပ္စာေပကို တကယ္တတ္ကၽြမ္းေတာ္မူၾကေသာ သာသနာျပဳဆရာေတာ္မ်ား က်မ္းျပဳအေက်ာ္ ဆရာေတာ္မ်ား ႏွင့္ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာ တုိင္းျပည္မ်ားမွ မဟာယာနဆရာေတာ္မ်ား၏ ျဖန္႔ေ၀မူေၾကာင့္ဟု ဆုိလ်င္ မွားအံ့မထင္။

ထို႔ေၾကာင့္ အျမင္က်ယ္ေသာ ဆရာေတာ္မ်ားသည္ အဂၤလိပ္စာေပ၏ အေရးပါမူကို သိျမင္နားလည္ ေတာ္မူၾကသည္။အဂၤလိပ္စာေပကို မိမိကိုယ္တိုင္လည္း ေလ့လာသင္ယူ၏။တပည့္အဆက္ဆက္ကုိလည္း သင္ေစ၏။ ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏုိင္ငံ၌ ပိဋကတ္စာေပ တတ္ကၽြမ္းေသာ ဆရာေတာ္သံဃာေတာ္မ်ား ေပါမ်ားလွပါ၏။သို႔ ေသာ္ ကမၻာသုံး အဂၤလိပ္စာေပ မရေသာေၾကာင့္ ကမၻာအလယ္မွာ မ်က္ႏွာငယ္ခဲ့ၾကရသည္။စာမတတ္ ေပမတတ္ဟု အထင္ခံခဲ့ၾကရသည္။ထုိအေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိေတာ္မူေသာ မႏၱေလးတိုင္း၊ပုသိမ္ၾကီး ၿမိဳ႔နယ္၊ ရန္ကင္းေတာင္ေျခ၊ ဥယ်ာဥ္ပရိယတၱိစာသင္တိုက္ ပဓာနနာယက ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (ဓမၼာစရိယ MA SriLanka) သည္ ေခတ္မီ စာသင္တိုက္ တည္ေထာင္ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။အတန္းတိုင္း အတန္းတိုင္း၌ အဂၤလိပ္ဘာသာ မသင္မေနရ တစ္ဘာသာအျဖစ္ ျပ႒ာန္း၍ သင္ၾကားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ယခုဆိုလွ်င္ စာသင္တိုက္သက္တမ္း ႏွစ္ (၂၀) ခရီးထိ ေအာင္ျမင္စြာ ေရာက္ရွိခဲ့ပါသည္။ျပည္တြင္းမွ ဘြဲ႔ရတပည့္မ်ား၊ ျပည္ပမွ ဘြဲ႔ရတပည့္မ်ား ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ခဲ့သည္မွာ ၀မ္းေျမာက္ ဂုဏ္ယူဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္။ထို႔ျပင္ ဆရာေတာ္၏ အားေပး တုိက္တြန္းမူ ၊ကိုယ္တိုင္ခ်ီးျမွင့္မူေၾကာင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ အင္းစိန္ရြာမပရိယတၱိစာသင္တိုက္၊ ေနျပည္ေတာ္ ေအာင္စည္သာပရိယတၱိစာသင္တိုက္၊ မုံရြာၿမိဳ႔ အုတ္ကန္ေတာရ ပရိယတၱိစာသင္တိုက္၊ ေရႊဘုိၿမိဳ႔ ေအာင္ဆုပန္ပရိယတၱိစာသင္တိုက္၊ရန္ကင္းေတာင္ ေရငုံပရိယတၱိစာသင္တိုက္၊ အတုလမဟာျမေက်ာက္ ပရိယတၱိစာသင္တိုက္တို႔သည္လည္း ကမၻာသုံး အဂၤလိပ္စာေပ မသင္မေနရ ဘာသာတစ္ရပ္အေနျဖင့္ ျပဌာန္း သင္ၾကားလ်က္ ရွိေပသည္။

အဂၤလိပ္စာ မတတ္သူမ်ားအတြက္ ျပည္တြင္းမွာ ေနလွ်င္ အခက္အခဲ မရွိလွေပ။သုိ႔ေသာ္ အခြင့္သင့္၍ ႏုိင္ငံျခားခရီး ထြက္ခြာခြင့္ ၾကံဳလာပါက ေလယာဥ္ေပၚတက္သည့္အခ်ိန္မွ စ၍ အခက္အခဲ ဒုကၡမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရမည္မွာ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလြဲ ေသခ်ာလွေပသည္။ျပည္ပသို႔ ပညာသင္ထြက္ခဲ့စဥ္က စာေရးသူအေန ျဖင့္ ေျပာပေလာက္ေသာ အခက္အခဲ မရွိခဲ့ဘူးေပ။မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းရဟန္းေတာ္ တစ္ပါး၏ ေတြ႔ၾကဳံခဲ့ရ ေသာ ဒုကၡအခက္အခဲမွာေတာ့ ရယ္ခ်င္စရာပင္ ေကာင္းလွပါေတာ့သည္။ထုိပုဂၢိဳလ္ကား ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ ဘြဲ႔ေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ရရွိထားေသာ ပိဋကတ္အေက်ာ္အေမာ္ နာမည္ၾကီး စာခ်ဆရာေတာ္ တစ္ပါးပင္ျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ ပိဋကတ္သုံးပုံကို ႏွံစပ္ေအာင္ ေလ့လာသင္ယူ တတ္ေျမာက္ထားေသာ္လည္း ကမၻာသုံး အဂၤလိပ္စာ ေပ၌ အကၡရာပင္ ကြဲကြဲျပားျပား မသိရွာေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထိုပုဂၢိဳလ္အတြက္ ေလယာဥ္ေပၚ တက္လာက တည္းက ဒုကၡမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေတာ့သည္။ ေလယာဥ္ေပၚရွိ မိမိထုိင္ေသာခုံမွ ခလုတ္မ်ားကို ေတာင္ႏွိပ္ ေျမာက္ႏွိပ္ လုပ္ၾကည့္မိသည္။ မီးစိမ္းေပၚလာလိုက္၊ မီးနီေပၚလာလုိက္ ျဖစ္သြားၿပီး ေနာက္ဆုံး ေလယာဥ္မယ္ေခၚေသာ ခလုတ္ကို ႏွိပ္မိလိုက္သျဖင့္ ေလယာဥ္မယ္ ေရာက္လာပါေတာ့သည္။ ေလယာဥ္မယ္က စကားမ်ား ေျပာသြားသည္။ဘာေျပာသည္ကို နားလည္းမလည္ သိလည္း သူမသိလိုက္။ သတိထားမိသည္မွာ ေခၽြးေတြ ထြက္လာၿပီး မ်က္လုံးေလး အျပဴးသားနဲ႔ ေလယာဥ္မယ္ကိုသာ ေငးစိုက္ ၾကည့္ခဲ့ရသည္ ဆို၏။ သူ႔ရဲ႔ ဒုကၡက ဤမွ်ႏွင့္ မဆုံးေသးေပ။ ေလယာဥ္ေပၚရွိ ခရီးသည္အားလုံး ျဖည့္ေပးရေသာ White card စာရြက္ ေရာက္လာသည္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း မျဖည့္တတ္။ သူမ်ားကိုလည္း အကူအညီ မေတာင္းတတ္ဆိုေတာ့ ပါလာေသာ အိတ္ထဲ၌သာ ထိုးထည့္လုိက္မိသည္။ ေလယာဥ္ေပၚမွ ဆင္းၿပီး immigration office (လူ၀င္မူ ၾကီးၾကပ္ေရးရုံး ) က white card ေတာင္းေသာအခါ အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္း ခဲ့ေလေတာ့သည္။ အဂၤလိပ္စာ မတတ္ဘဲ ျပည္ပထြက္လာသူ၏ ဒုကၡအခက္အခဲမ်ားကား ေျပာမဆုံးေပါင္ ေတာသုံးေတာင္ပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း၏ ထုိအျဖစ္အပ်က္ကို ေတြးမိေလတိုင္း သူ႔အတြက္လည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိသည္။ ေရွးရုိးမွ ေရွးရုိးဟု ဆိုေသာ တစ္ယူသန္ ၀ါဒစြဲ ဆရာသမားမ်ားကိုလည္း ေလ်ာက္ထား လုိက္ခ်င္ပါေတာ့သည္။ေခတ္ေပၚ ကား ၊ ေလယာဥ္စသည္တို႔ကို မစီးဘဲ ေျခလ်င္ (သို႔မဟုတ္) ႏြားလွည္းသာ စီးသင့္ပါေတာ့သည္ဘုရားဟုပင္ ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးသူ၏ ဘ၀မွာေတာ့ ထိုကဲ့သုိ႔ေသာ အခက္အခဲမ်ိဳး မၾကံဳခဲ့ရဘူးေပ။ အျမင္က်ယ္ေသာ ဥယ်ာဥ္ပရိယတၱိစာသင္တိုက္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ထံေတာ္ေမွာက္၌ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀အရြယ္မွ စ၍ (၁၇) ႏွစ္တိုင္တိုင္ ဆည္းကပ္သင္ယူ ေလ့လာခဲ့ေသာ ေက်းဇူးေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။ဆရာေတာ္၏ တပည့္ျဖစ္ရသည္ကို “ အရေတာ္ေပစြ’’ ဟု အဖန္ဖန္ေတြး၍ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ဂုဏ္ယူၾကည္ႏူးမိပါသည္။ကၽြႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာျပည္၌ ထိုကဲ့သုိ႔ေသာ စာသင္တိုက္မ်ား တိုးတက္လာဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ ျဖစ္သည္။ ၀ါးလုံးေခါင္းထဲ၌ လသာေနသကဲ့သို႔ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ႏုိင္ငံ၌ ပိဋကတ္အ ေက်ာ္အေမာ္ သာသနာ့အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္ မ်ားစြာ ရွိေသာ္လည္း ကမၻာသုံး အဂၤလိပ္စာေပ မတတ္ကၽြမ္းမူ ေၾကာင့္ က်ယ္ျပန္႔စြာ သာသနာမျပဳႏုိင္ၾကေပ။ ပုတ္ခတ္လိုျခင္း၊ အထင္ေသးျခင္း၊ ေစာ္ကားလုိျခင္းေၾကာင့္ ဤသို႔ တင္ျပ ေျပာဆိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ ကမၻာမွာ ဘယ္ဘာသာႏွင့္မွ် ႏူိင္းယွဥ္၍ မရေအာင္ သင့္ေလ်ာ္ မွန္ကန္ ေကာင္းျမတ္လွေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ေဒသနာေတာ္မ်ားကို ေရရွည္တည္တံ့ေစႏုိင္ေအာင္လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာ့သာသနာ ကမၻာက သိေစလိုေသာ ဆႏၵျဖင့္လည္းေကာင္း ရင္ထဲမွာ ရွိေသာ ခံစားခ်က္မ်ားကို တင္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါ၏။

ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏုိင္ငံ၌ ပိဋကတ္စာေပမ်ားကို အခ်ိန္အားျဖင့္လည္း၊ အေရအတြက္အားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္အား ဥာဏ္အား ၀ီရိယအားျဖင့္လည္းေကာင္း အမ်ားၾကီး ေပးဆပ္၍ ေလ့လာသင္ယူၾကရသည္။သုိ႔ေသာ္ လက္ေတြ႔ အသုံးခ်မူမွာ လုံး၀မရွိသေလာက္ နည္းပါးလွေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ လုပ္ငန္းခြင္ မ၀င္ဘူးေသာ ဘြဲ႔ရ ပညာတတ္ တစ္ေယာက္ကဲ့သုိ႔ နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ ရင္ဆိုင္ရေသာအခါ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ေၾကာင္တက္တက္ ျဖစ္ေနၾကရသည္။ေျပာင္းလဲသင့္ေသာ ပညာေရးစနစ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။သီရိလကၤာႏုိင္ငံ၌ ပိဋကတ္စာေပမ်ားကို နည္းနည္းသင္ၿပီး မ်ားမ်ား အသုံးခ်ႏုိင္ၾကသည္။ပါဠိစာေပျဖစ္ေစ၊ အဂၤလိပ္စာေပျဖစ္ေစ သာသနာ၀န္ထမ္း ရဟန္းေတာ္မ်ားသာမက လူပုဂၢိဳလ္မ်ားပင္ ေရးႏုိင္ ၊ဖတ္ႏုိင္ ၊ ေျပာႏုိင္ၾကသည္။ လက္ရွိအခ်ိန္အခါ၌ ပိဋကတ္သုံးပုံ အာဂုံေဆာင္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား မရွိေတာ့ေပ။သို႔ေသာ္ ပါဠိေတာ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ခြဲျခားပိုင္းျဖတ္သည့္ ေနရာမွာ အတုယူဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္။ကၽြႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္မ်ား သိထားခဲ့ၿပီးေသာ အေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္မ်ားကိုပင္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ သင္ျပႏုိင္စြမ္း ရွိသည္ကို ေလ့လာေတြ႔ရွိ ရပါသည္။တနည္းအားျဖင့္ ဆုိရေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ အေျခခံအဆင့္မွ်သာ ရွိေသာ ပိဋကတ္စာေပမ်ားကို အဂၤလိပ္စာေပျဖင့္ ျပန္လည္ သင္ျပေပးေသာအခါ အဂၤလိပ္စာ အားနည္းေသာ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာေက်ာင္းသား မ်ားအဖို႔ အသစ္အဆန္းပင္ ျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။ အလ်င္းသင့္၍ တင္ျပခ်င္ပါသည္။ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း သီရိလကၤာ ေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ အေရအတြက္သည္ တိုးတက္ မ်ားျပားလ်က္ ရွိပါသည္။ဘာ ေၾကာင့္ မ်ားျပားလာသနည္း ဟူေသာ ေမးခြန္း၏ အေျဖကား ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ပညာေရးစနစ္သည္ တစ္လမ္းသြား ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ဟု လိုရင္းတုိရွင္း ေျဖႏုိင္ ပါသည္။သီရိလကၤာသုိ႔ ပညာသင္ၾကြလာေရာက္ ေသာ ေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္တစ္ပါး၏ ကုန္က်စရိတ္မွာ အနည္းဆုံး ျမန္မာက်ပ္ သိန္း(၃၀) ၀န္းက်င္ ျဖစ္သည္။ ယခု ၂၀၀၉ခု ပညာသင္ႏွစ္အတြင္း ျမန္မာေက်ာင္းသား ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ အေရအတြက္မွာ ၂၃၈ ပါး ျဖစ္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ စုစုေပါင္း တစ္ႏွစ္စာ ကုန္က်ေငြ ျမန္မာက်ပ္အားျဖင့္ အနည္းဆုံး သိန္းေပါင္း (၇၁၄၀)ေလာက္ ျဖစ္သည္။ျမန္မာဘ႑ာေရးအတြက္ စဥ္းစားသင့္ေသာ အခ်က္အလက္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ စာသင္တိုက္ ေခါင္းေဆာင္ ဆရာေတာ္မ်ားက တညီတညြွတ္တည္း စာသင္သားတို႔၏ ပညာေရးစနစ္ကို ေျပာင္းလဲလုိက္မည္ ဆိုပါက တစ္ျခားႏုိင္ငံသို႔ သြားေရာက္ သင္ၾကားစရာ လုိေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။အဂၤလိပ္စာေပကို အထင္ၾကီး ေလးစားလြန္း၍ သင္ယူေလ့လာျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ မသင္၍ မတတ္၍ မျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေလ့လာသင္ယူရျခင္း ျဖစ္သည္ကို နားလည္သင့္ပါသည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆိုရေသာ္ ကမၻာလူဦးေရႏွင့္ ႏုိင္ငံမ်ားသည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် တိုးတက္မ်ားျပားလာပါ သည္။လူဦးေရ တုိးတက္လာသည္ႏွင့္အမွ် နည္းပညာ ၊အသိပညာ၊ အတတ္ပညာတို႔သည္လည္း တစ္ဟုန္းထိုး ျမင့္တက္ေနေပသည္။မည္သို႔ဆိုေစ ျမန္မာဆိုသည္မွာ ကမၻာလူဦးေရႏွင့္ ႏူိင္းယွဥ္ၾကည့္ပါက အလြန္ေသးငယ္ ေသာ အစိတ္အပိုင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါ၏။သို႔ေသာ္ ဗုဒၶဘာသာ ရူေထာင့္မွ ၾကည့္ပါက ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ (၅) ႏုိင္ငံ တြင္ ပရိယတ္အားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ပဋိပတ္အားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ သံဃာအေရအတြက္အားျဖင့္လည္း ေကာင္း၊ ဒါယကာ ဒါယိကာမတို႔၏ သဒၶါတရားအားျဖင့္လည္းေကာင္း အသာဆုံး ၊အျမင့္ဆုံး အဆင့္တြင္ ရပ္တည္လ်က္ ရွိပါသည္။ထို႔ကဲ့သို႔ အဆင့္အတန္း ရွိပါလ်က္ ကမၻာမွာ ျမန္မာသာသနာကို လူသိနည္းရျခင္း သည္ တစ္ခုတည္းေသာ အားနည္းခ်က္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါ၏။ထိုအားနည္းခ်က္မွာ မိမိသိထား၊တတ္ထား၊ သင္ယူေလ့လာထားေသာ ပညာရပ္မ်ားကို သူတစ္ပါးအား ျပန္လည္၍ ရွင္းမျပႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ကမၻာသူ ကမၻာသားတို႔အား ရွင္းျပႏုိင္ဖို႔ရန္အတြက္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္သည္ ကမၻာသုံး အဂၤလိပ္စကား ကၽြမ္းက်င္ တတ္ေျမာက္ဖို႔ပင္ မဟုတ္ပါေလာ။ ထို႔ေၾကာင့္ သာသနာေခါင္းေဆာင္ ၊စာသင္တိုက္ေခါင္းေဆာင္ ဆရာေတာ္မ်ား အေနျဖင့္ “ငါတို႔မွ မသိခဲ့တာ တပည့္တို႔လည္း သိစရာ မလုိဘူး” ဆိုေသာ အျမင္သေဘာထား မ်ိဳး မရွိၾကဘဲ “ ငါတို႔ညံ့ခဲ့ေပမဲ့ တပည့္စဥ္ဆက္ မညံ့ေစရ၊ ငါတို႔ မသိခဲ့ မတတ္ခဲ့ေပမဲ့ တပည့္စဥ္ဆက္ တတ္ေစ ရမည္ မညံ့ေစရ” ဟူေသာ အျမင္က်ယ္ေသာ သေဘာထားၾကီးေသာ စိတ္ထားမ်ိဳးျဖင့္ ျမန္မာသာသနာ တနည္း အားျဖင့္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာ ကမၻာကို လႊမ္းေစဖို႔ ေခတ္သစ္ ပညာေရး စနစ္သုိ႔ တညီတညြတ္တည္း ေျပာင္းလဲ ခ်ီတက္ၾကပါစို႔ဟု တုိက္တြန္းလုိက္ရပါေတာ့သည္။

ဦးဉာဏိႏၵ

ေခတၱ - ကိုလံဘိုၿမိဳ႔

သီရိလကၤာႏုိင္ငံ