ဆုံရ ႀကဳံရ တကၠသိုလ္ စာသင္ဘ၀

ဆုံရ ႀကဳံရ တကၠသိုလ္ စာသင္ဘ၀
(အပိုင္း-၇)
ရိပ္မိမွာ စုိးလို႔
ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ပါဠိ, အဂၤလိပ္, သကၠတ, ျပာကဋ, ဟိႏၵီ, မာဂဓီ, အဒၶမာဂဓီ စေသာ ဘာသာမ်ားကို ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ သင္ယူခဲ့၏။ ဘြဲ႔ေတြလည္း တသီတတန္းႀကီး ရယူထား၏။ သို႔ေသာ္ မည္သည့္ဘာသာမွ ကို၀ဏၰ မကၽြမ္းက်င္။
ပညာေရး အတြက္ သီရိလကၤာသို႔ ထြက္ခဲ့ရာ၊ အိႏၵိယႏိုင္ငံ အပါအ၀င္ ခရီးစဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လုံး ၀စီပိတ္ က်င့္ထားသလုိ လက္ဟန္ ေျခဟန္ျဖင့္ ခရီးဆက္ခဲ့၏။ သူတုိ႔ကေတာ့ ကုိ၀ဏၰအား စကား မေျပာတတ္တဲ့ အ.အဟု ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။ မမွားႏိုင္ပါ။ ႏိုင္ငံျခား၌ အဂၤလိပ္စကား မတတ္က အ.အသာတည္း။
သီရိလကၤာ ေရာက္ေတာ့ Abhayadassanarama ေက်ာင္း၌ ေနထုိင္ခြင့္ ရ၏။ ျမန္မာဆုိလို႔ သူတဦးတည္းသာရွိ၏။ အခ်ိန္ျပည့္ အခန္း တံခါးပိတ္ကာ အဂၤလိပ္ စကားေျပာ စာအုပ္ကို အာဂုံ က်က္ေန၏။ “၇-ရက္ ၀စီပိတ္ က်င့္မည္” ဟု လိမ္ေျပာထားသျဖင့္ စာက်က္တာေတာင္ အသံ မထြက္ရဲ။ “သူတို႔ကေတာ့ မိမိ၏ ၀စီပိတ္ က်င့္စဥ္ကို ၾကည္ညိဳ ေနၾကေပလိမ့္မည္” ဟု ေတြး၍ ကို၀ဏၰ ၿပဳံးေပ်ာ္မိ၏။
၇-ရက္ ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ၊ အဂၤလိပ္စကား ဟုတ္တိပတ္တိ မရေသး။ ဘာသာစကား မရေတာ့ သူတုိ႔ ေျပာသမွ်ကိုသာ နားေထာင္ရင္း ေငးၾကည့္ေနရ၏။ တတ္သမွ်ေလးနဲ႔ ႀကိဳးစားေျပာၾကည့္၏။ “အဂၤလိပ္လည္း မရ သီဟုိဠ္စကားလည္း နားမလည္“ ဟု ဆုိကာ ေလာကု ႏွင့္ ေပါတိ တို႔၏ အထင္ေသးျခင္းကို ခံရ၏။ မဟုတ္မခံ ဟုတ္လည္းမခံတဲ့ ျမန္မာ့စိတ္ဓာတ္ အျပည့္၀ရွိေသာ ကို၀ဏၰ စိတ္ဆုိးသြား၏။ “ငါ-သူတို႔ေျပာတာ ေငးၾကည့္ေနရမည့္ လူညံ့မဟုတ္၊ ငါ ေျပာတာကို သူတုိ႔ နားမလည္လုိ႔ ေငးၾကည့္ ေနေစရမယ္” ဟု ဆုံးျဖတ္ၿပီး။ “ေဟ့ေကာင္ေတြ….. ၁၂-နာရီ ထုိး ေတာ့မယ္…..။ ငါ-ဗုိက္ဆာၿပီကြ၊ ဆြမ္းစားၾကမယ္၊ စားခ်ိန္မွန္းမသိ၊ ၀ိနည္းနားမလည္၊ ေခြးကုလားေတြ…..” ဟု ဗမာလုိ ေျပာလုိက္၏။ သူတုိ႔ ေၾကာင္စိစိ ျဖစ္သြာ၏။ ၀ဋ္လည္ပါၿပီ၊ ကို၀ဏၰ ေျပာသမွ်ကို သူတုိ႔ ေငးၾကည့္ေနရသည့္ ဘ၀ ေရာက္သြားၿပီ။ ကမၻာပတ္ေနသည့္ ေက်ာင္းတကာေတြေတာင္ ကုိ၀ဏၰ ႏွင့္ ယွဥ္ၿပီး စကားမေျပာရဲ၊ ကို၀ဏၰေျပာသမွ်ကိုသာ ေငးၾကည့္ေနရင္း “အ-ပို႔…..၊ အ-ပို႔…..” ဟူေသာ အာေမဋိတ္သံမွတပါး တျခား ဘာမွ မေျပာတတ္၊ မေျပာႏိုင္ေတာ့ပါ။ (မွတ္ကေရာ့…..)။
ကိုယ့္စကား သူမသိ၊ သူ႔စကား ကိုယ္မသိ၊ ဒုကၡမ်ားလွ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ Srisumanarama ေက်ာင္းသို႔ ေရြ႕ေျပာင္းလုိက္၏။ ဗမာ တစ္ပါးရွိ၍ ကို၀ဏၰ အဆင္ေျပသြား၏။ တကၠသိုလ္ ၀င္ခြင့္ ေလ်ာက္လႊာ တင္ရန္ ဦးနႏၵ၀ံသ ကို အကူေခၚ၍ သြား၏။ “ေမာ္ကြန္းထိန္းကား မိမိအား တစုံတရာ ေမးရင္ ‘ ဒီေန႔ သူ ၀စီပိတ္ က်င့္ေနလုိ႔ ’ ဟု ေျပာၿပီး အဆင္ေျပသလိုသာ ၾကည့္ စီစဥ္ပါ” ဟု ႀကိဳတင္ ေျပာထား၏။ ကံ ေကာင္းပါ၏။ ေမာ္ကြန္းထိန္းက ကို၀ဏၰ အား တစုံတရာ မေျပာပါေခ်။
တကၠသိုလ္ တက္ေတာ့ ကို၀ဏၰ တစ္လုံးမွ နားမလည္၊ ဆရာကိုသာ ထုိင္ေငးေနရ၏၊ သူမ်ားက ပုိ႔ခ်ခ်က္ကို ေရးေနရင္ ကို၀ဏၰ လည္း ကုန္း၍ ကဗ်ာ စပ္ေနလုိက္၏။ ဆရာက ၿပဳံးရင္ သူလည္း ၿပဳံးလိုက္၏။ ဆရာက ရယ္ရင္ သူလည္း ရယ္ လုိက္၏။ နေဘး၌ ထုိင္ေနေသာ ဦး၀ိသုတ က သူ႔ကို လက္တုိ႔ၿပီး လွမ္းေမးလုိက္၏၊
“ဆရာ ဘာေျပာတာလဲ”
“မသိဘူး”
“မသိဘဲနဲ႔ ဘာျဖစ္လုိ႔ လုိက္ရယ္ေနတာလဲ”
“ကိုယ္နားမလည္တာ သူမ်ား ရိပ္မိသြားမွာ စိုးလုိ႔ေပါ့…”။
အဂၤလိပ္စကား မရဘဲ ျပည္ပ ေနရတဲ့ ကို၀ဏၰ ရဲ႕ ဒုကၡ၊ ကမၻာ့သာသနာျပဳမည္ဟု (ေသာက္ႀကီးေသာက္က်ယ္) ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီးနဲ႔ ပိဋကတ္ေတာ္ေတြ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သင္ခဲ့သမွ် အခုေတာ့ သူတို႔ ေရးတဲ့ စာ ဖတ္မရ၊ ကို၀ဏၰ အကန္းဘ၀ ျဖစ္ရ၏။ သူတို႔ ေျပာတာ မသိရ၊ နားထုိင္းဘ၀ ျဖစ္ရ၏။ သူတို႔ေမးတာ ျပန္မေျပာတတ္၊ အ.အ ဘ၀ ျဖစ္ရ၏။ ေအာ္….. အဂၤလိပ္ ဘာသာ မရဘဲ သာသနာ ျပဳခ်င္လွတဲ့ ကို၀ဏၰ ဘ၀၊ အခုေတာ့ ဒုကၡိတ။
အကန္း, အ.အ, အထုိင္းဘ၀မွ လြတ္ဖုိ႔ မဆုိင္းမတြ ကုန္းကြကြနဲ႔ ႐ုန္းထေနေလရဲ႕…..။ ။


ဒီေန႔ ဘုန္းဘုန္း ကံ ဆုိးတယ္
ျမန္မာျပည္ ေနစဥ္က အင္တာနက္ ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ၊ အခုေတာ့ သူေတာင္းစား ထုိင္ခုံရသည့္ပမာ ကၽြႏ္ုပ္ အင္တာနက္ အြန္လုိင္းေပၚမွ မဆင္းခ်င္ေတာ့ပါ။ ထိုညက ၃-နာရီထုိးမွ အိပ္လိုက္ရ၏။ နံနက္ ၄-နာရီခန္႔ အိပ္ေပ်ာ္ခါစရွိေသး၊ ေက်ာင္းေပၚ သူခိုးတက္လုိ႔ ဆူညံပြက္သြား၍ လန္႔ ႏိုးသြား၏။ ခိုးယူသြားေသာ ပစၥည္းမ်ားတြင္ ကၽြႏု္ပ္၏ MP4 ႏွင့္ ဟန္းဖုန္းလည္း ပါသြား၍ ေဒါသေၾကာင့္ အံႀကိတ္မိရာ လွ်ာကို ကိုက္မိသြားသျဖင့္ ေသြးေျခ ဥသြား၏။
၆-နာရီ လင္းလုခါနီးမွ တေမွးခန္႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားရာ အာ႐ုဏ္ဆြမ္း တစ္နပ္ ငတ္သြားရျပန္၏။ ဗုိက္ဆာလို႔ စိတ္ညစ္ေနရတဲ့အထဲ ေက်ာင္းေန ဘုန္းႀကီး တစ္ပါးက “ကိုယ္ေတာ္… ေက်ာင္းမရွာေသးဘူးလား…” တဲ့၊ စိတ္ေရာ ေစတသိက္ပါ ညစ္သြားရျပန္၏။ အာဂႏၱဳအသက္ ၇-ရက္ ဆုိေပမယ့္ မိမိကား တစ္လ ေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ သူတုိ႔လည္း ၿငိဳျငင္ရွာမွာပဲ ဟု စိတ္ကို ေျဖသိပ္လိုက္ရ၏။ ေနစရာ ေက်ာင္းရွာေနတာ တစ္လ ေက်ာ္ေပၿပီ။ အခုထိ မေတြ႔ေသး၊ ေတြ႔သည့္ ေက်ာင္းကလည္း အခန္း ငွားခ က အဆမတန္၊ ပါလာသည့္ ေငြႏွင့္ မည္သုိ႔မွ မလုံေလာက္၊ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ကုန္သြားရသည့္ ေငြေတြကလည္း မနည္းလွ၊ တကၠသိုလ္၀င္ေၾကးက USD 600 (ျမန္မာေငြ ၇-သိန္းေက်ာ္) ေရခ, မီးခ, စားစရိတ္, အေဆာင္ စရိတ္, အင္တာနက္ေၾကး, ဖုန္းစရိတ္ မတြက္မိေအာင္ သတိထားေနရ၏။ (ႏွလုံးေရာဂါရၿပီး ျမန္ျမန္ေသမွာ စုိးလုိ႔)။
ဘုရားဖူး ဧည့္သည္ မရိွေတာ့ ၀င္ေငြ နတၳိ။ အလွဴရွင္ဆုိလို႔ ရွားရွားပါးပါး စင္ကာပူႏုိင္ငံမွ ဒါန သီရိလကၤာ အသင္း တစ္ခုတည္းမို႔ သူတုိ႔ကို မွန္းဆၿပီး ေမတၱာပို႔ရတာလည္း မေမာႏုိင္ မပန္းႏုိင္။
“တုံး…တံုး…တုံး” ေဟာ- တုန္းေခါက္သံ ၾကားရၿပီ။ ဆာေလာင္လွတဲ့ ၀မ္း ေအးဖို႔ ငပိေၾကာ္ေလးနဲ႔ ေလႊးလုိက္မယ္ ေတြးၿပီး ျမန္မာျပည္က ငပိေၾကာ္ ခြက္ငယ္ တစ္ခုႏွင့္ ခြဲထည့္ယူသြား၏။ ဆြမ္း၀ုိင္းေရာက္ေတာ့ သြက္လုိက္ၾကတဲ့ လက္ေတြ၊ ျမန္မာျပည္ ေအာက္ပုိင္းေဒသ ဦးရွင္ႀကီး တင္ပြဲထက္ ဆုိးေသး၏။ ကိုယ္မစားလုိက္ရ၊ ဒါန မန္းကီး (ေျမာက္) သြား၏။ ၇၅-စကၠန္႔အတြင္း ေျပာင္သြားေသာ ငပိေၾကာ္ခြက္ကို ၾကည့္ကာ မလြဲသာ ဒါနေၾကာင့္ ဟန္ေဆာင္ပီတိႏွင့္ ေဒါသၿပဳံးေလးၿပဳံးၿပီး ဆြမ္း၀ုိင္းမွာ ရွိတဲ့ ပဲဟင္းေလးႏွင့္ပင္ ေလႊးလိုက္ရ၏။
ေန႔ဆြမ္းစားၿပီးတာနဲ႔ တကၠသိုလ္သို႔ သြား၏။ လိုင္းကားခက အနည္းဆုံး တစ္ေန႔ကို Rs-50 (ျမန္မာေငြ ၅၀၀ ေက်ာ္) တစ္ႏွစ္စာ ေပါင္းလိုက္ရင္ မသက္သာလွ၊ လိုင္းကား တိုးစီးရတဲ့ ဒုကၡကလည္း မေသးလွ၊ ဗုဒၶဘာသာ ႏိုင္ငံမုိ႔ လူတုိင္း ေနရာ ေပးၾကပါ၏။ ထုိင္ခုံႏွင့္ ထိုင္ရလုိ႔ ခ်မ္းသာတယ္ မထင္လိုက္ပါနဲ႔၊ ဒီေန႔ ၀၀ တုတ္တုတ္ ကုလားမႀကီး တစ္ေယာက္ ကားေပၚ တုိး တက္လာၿပီး မိမိ ထုိင္ခုံအနား ေက်ာေပး၍ ရပ္ေန၏။ မ်က္ႏွာ ေရွ႕တည့္တည့္၌ မိုးၿဗဲ ဒယ္အိုးဖင္ႀကီး ကာဆီးထားသည့္ပမာ၊ ေရွာင္မရ လႊဲမရ စိတ္ညစ္လွ၏။ “ေမာ္ဒယ္ အပ်ိဳေလးဆုိ ေတာ္ေသးရဲ႕…..၊ အခုေတာ့ အသက္ ၆၀-အရြယ္ႀကီး၊ ကံဆုိးလိုက္တာကြာ….. ” ။ ေတြးေနဆဲမွာ ကားက ႐ုတ္တရက္ ဘရိတ္အုပ္လိုက္ရာ မိမိမ်က္ႏွာေပၚ သူ႔ဟာႀကီး…..။ အမေလး….. ရွက္လုိက္တာ၊ နံလိုက္တဲ့ ျဖစ္ျခင္း၊ ဒိတ္ေအာက္ငါးပိေစာ္လိုလို၊ ဘဲဥပုပ္ေစာ္လုိလို။
အေရးထဲ ကားေပၚပါလာေသာ ဦးဇာဂရ က လွမ္းေနာက္လိုက္ျပန္၏ “ေဟ့… ကို၀ဏၰ- မိမိႏွာေခါင္းေၾကာင့္ ျမန္မာ့သာသနာကို မထိခိုက္ပါေစနဲ႔… တဲ့”။ “ၾကမၼာရယ္ေမႊ…..၊ မရဏာေျပ.. တကယ္သြားခ်င္ေပါ့.. ပဋာစာရီသား…..” ဟု ငိုခ်င္းသာ ခ်လိုက္မိပါေတာ့သည္။
တကၠသိုလ္ကို ေရာက္ေတာ့ စားထားေသာ ပဲဟင္းက စာသင္ခ်ိန္၌ အစြမ္းျပေနေလ၏။ ပတ္၀န္းက်င္ကို အားနာတာနဲ႔ ေလရႊင္ခ်င္တဲ့ ေရႊဖင္ကို အတင္းပိတ္ထားလုိက္ရ၏။ သူ႔ခမ်ာ အထြက္ေပါက္ အပိတ္ခံရ၍ အူႀကိဳအူၾကား ေျပးလႊားရင္း ဆႏၵျပေနေတာ့၏။ စာသင္ၿပီးတာနဲ႔ ညွစ္ထုတ္ပစ္လိုက္တာ အံေစာ္နီး႐ုံမက ခ်ံေစာ္ပါ နီးသြား၏။ ကိစၥက ဂိတ္၀ ေရာက္ေနၿပီဆုိေတာ့လည္း ကုဋီ (အိမ္သာ) သို႔သာ သုတ္ေျခတင္လုိက္ရ၏။ ကုဋီသို႔ေရာက္ကာမွ စီနီယာမက်ေသးသျဖင့္ ၁၈-မိနစ္ခန္႔ ႏွာေခါင္းပိတ္ကာ ေအာင့္အီးေနရ ေသး၏။ ကိစၥၿပီးေသာအခါ ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္လာခဲ့ရာမွ ရုတ္တရက္ ေခ်ာ္လဲသြားျပန္၏။ “ေရေတြစိုရႊဲ ဒူးလည္းၿပဲ ေသပဲေသခ်င္တယ္” အေရးထဲ ကဗ်ာစုတ္က စိတ္ထဲ ၀င္လာေသး၏။ ေရစိုသကၤန္းကို ထက္ေအာက္ေျပာင္းျပန္ လွန္၀တ္ၿပီး ထြက္လာခဲ့၏။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ အေပါင္းအေဖာ္မ်ား တစ္ဦးမွ မေတြ႔ရေတာ့ေခ်။ စိတ္ဓာတ္မ်ား ေျခဖ်ားထိ က်ဆင္းသြား၏။
တစ္ေယာက္ထဲမို႔ စိုးရိမ္စိတ္ကမ်ားၿပီး ကားမွားစီးမိသလား၊ ဆင္းမည့္မွတ္တုိင္ လြန္သြားတာလား၊ မေရာက္ေသးတာလား မေ၀ခြဲတတ္၊ အဲဒါမွ အႀကီးအက်ယ္ျပႆနာ၊ ဆက္သြယ္စရာ ဖုန္းကလည္း ည ကမွ အခိုးခံထားရေတာ့ အဂၢမဟာ ဒုကၡိတ ႀကီး ျဖစ္ေနရ၏။ ေရာက္စမို႔ အဂၤလိပ္စကားက မေတာက္တေခါက္၊ ဒီကားက ဂါမဏီေဟာကို ေရာက္မွာလား?၊ ကိုယ္ေမးတာကို သူတုိ႔ နားမလည္၊ သူတုိ႔စကား ကုိယ္နားမလည္၊ ဘယ္ေရာက္လို႔ ေရာက္ေနမွန္းမသိ၊ မထူးေတာ့ၿပီမုိ႔ ကားေပၚကဆင္းလိုက္၏။ ကုလားႀကီးတစ္ဦးကို “ဂါမဏီေဟာ ဘယ္ကားစီးရမလဲ” ဟု ေမးလုိက္၏။ “ေအကိုက္ ေဒကိုက္ ဗင္ဒု၀” ေတာက္- အေရးထဲ ဒီ ေသာက္ကုလား က တမ်ိဳး၊ ဘာေျပာမွန္းလည္းမသိဘူး။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ရင္း ေမးရ၏။ 120- ဟု ေျပာသျဖင့္ ထိုကားကို တက္စီးလိုက္၏။ ဆင္းမည့္ေနရာကို လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး ဂရုစိုက္ ၾကည့္သြား၏။ တစ္နာရီခန္႔ ၾကာေသာအခါ၊ “ဒီေနရာကို ငါ မွတ္မိပါတယ္” လို႔ ၾကည့္လုိက္ရာ၊ တကၠသိုလ္အေရွ႕သို႔ ျပန္ေရာက္ေနမွန္း သိရ၏။ ထိုအခါမွ ကားလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းျပန္ စီးမိမွန္း သိရ၏။ ကားေပၚမွ ခ်က္ခ်င္းဆင္းကာ တကၠစီ-ကား ငွားၿပီး ျမန္မာေက်ာင္းသို႔ ျပန္ခဲ့ရ၏။ တကၠစီ ခ Rs-700 ေတာင္းသျဖင့္ ဖတ္ဖတ္ေမာသြား၏။ ျမန္မာေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မုိးခ်ဳပ္ေနပါၿပီ။ “ကုိ၀ဏၰ… ေနာက္က်လွခ်ီလားဗ်၊ ကားေပၚေတြ႔ခဲ့တဲ့ ကုလားမအဖြားႀကီးနဲ႔ ဘယ္သြားခ်ိန္းေတြ႔ေနလို႔လဲ…”။ မိမိႏွာေခါင္းေၾကာင့္ ျမန္မာ့သာသနာကို မထိခိုက္ပါေစနဲ႔- လို႔ ေန႔လည္ကားေပၚလွမ္းေအာ္ခဲ့တဲ့ ဦးဇာဂရ ရဲ႕စကား၊ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဆာက္နဲ႔ထြင္းဆိုသလို ရင္၀ကို ေဆာင့္ကန္ခံလိုက္ရသည့္အလား။
အေပါင္းအသင္းမ်ား၏ ဟားတိုက္ ေျပာင္ေလွာင္မႈအၾကား ငိုရမလား ရယ္ရမလား မကြဲျပားတဲ့ ဘုန္းဘုန္းဘ၀ တရားခံကား ေငြ မလုံေလာက္တဲ့ကိစၥ၊ အေမရယ္….. သားတုိ႔ လည္း ဒုကၡအေပါင္းနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရတာပါဗ်ာ…။ က်ေနာ္ ကို၀ဏၰ ျပည္ပမွာ ဒုကၡအေပါင္းကို ရင္မွာပိုက္ ထားရေသာ္လည္း ၿပဳံးလ်က္ေပ်ာ္လ်က္ပါ၊ သာကီဖြားတဲ့ ဇာနည္က်ားမို႔ ခံႏိုင္ရည္ရွိၿပီးသားပါ။ ။



ေစာက္ခ်ီး ကုလား
ကုိ၀ဏၰ ခမ်ာ ေက်ာင္းစာေတြ မႏုိင္မနင္းမုိ႔ အလုပ္ရႈပ္ေန၏။ အလုိက္မသိေသာ ဘဂၤလားေဒရ္ွ ရဟန္းတပါးက မိတ္ဆက္စကား ေျပာၾကားရင္း လ်ာရွည္ေနေတာ့၏၊ (စာလုပ္ေနမွန္း သိရက္နဲ႔ အလုိက္မသိ)၊ အရည္မရ အဖတ္မရ စကားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္တာမုိ႔ ကုိ၀ဏၰ စိတ္ကမရွည္၊ နာမည္ကုိ ေျပာထားၿပီး ျဖစ္ရက္နဲ႔ ေမ့သြားလုိ႔ဆုိၿပီး ထပ္ ေမးျပန္၏။ ကုိ၀ဏၰ မ်က္ႏွာေၾကာ တင္ၿပီး ခတ္တည္တည္ တြယ္လုိက္၏။ “မုိင္နိမ္းမစ္ေဖေဖ” “ေဖေဖ ဆုိတဲ့ နာမည္ သိပ္ေကာင္းတာပဲ၊ ဒုိ႔ နာမည္က ေဇာတိရတန- တဲ့ ဒီနာမည္ မႀကိဳက္ဘူး၊ နာမည္ ေကာင္းေကာင္းေလး လုိခ်င္တယ္” “ေစာက္ခ်ီး ကုလား” ဆုိတဲ႔ နာမည္ ႀကိဳက္လား၊ “ေစာက္ခ်ီး ကုလား - ဟာ့…သိပ္ေကာင္း သိပ္ႀကိဳက္၊ လွပခန္႔ျငားေသာ နာမည္အသစ္ ရရွိေသာေၾကာင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ - ရဟန္းေတာ္ ေပ်ာ္သြား၏။ ထုိ႔အခ်ိန္မွစ၍ သီရိလကၤာ၌ ကုိ၀ဏၰ အမည္ - ေဖေဖ၊ သူ႔အမည္ ေစာက္ခ်ီး ကုလား - ဟု တြင္သြား၏။
ပခုကၠဴ ေရာက္စကလည္း ကုိယ္ေတာ္တပါးက နာမည္ေမးရာ “ကုိ၀ဏၰ” ဟု ေျဖပါ၏၊ ဘယ္ဇာတိလဲ?၊ “ထား၀ယ္ကပါ”၊ ထား၀ယ္လုိ ကုိ၀ဏၰ ကုိ ဘယ္လုိေခၚလဲ? ဟု ေမးျပန္၏။ လွ်ာရွည္လွေသာေၾကာင့္ ထုိသူ႔ကုိ အျမင္ကပ္ၿပီး “မယ့္မယ္လန္ - ေခၚပါတယ္ ဟု ေျပာလုိက္၏ (မွတ္ခ်က္ - - မယ့္မယ္လန္ ဟူသည္ ထား၀ယ္စကားျဖစ္၏ [အမ - ေယာက်ာ္း ] အမလင္ ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ရ၏)။
ထုိသူမွ တဆင့္ ပခုကၠဴ၌ ကုိ၀ဏၰ အမည္ မယ့္မယ္လန္ - ဟု တြင္သြား၏ ရပ္ကြက္ထဲ၌ပင္ မယ့္မယ္လန္ ဟု ေခၚၾကေတာ့၏။ အသက္ ၈၀ - ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ ဦးပညာသီရီ ပင္ တခါတေလ ေရာက္လာၿပီး “ ဟဲ႔ - မယ့္မယ္လန္ စာ ႀကိဳးစားလွခ်ည္လား” ဟု ပဋိသႏၳာရ ျပဳေလ့ရွိ၏၊ ၀ဏၰ လုိ႔သာ ေခၚပါဘုရား - ဟု ေလ်ာက္လည္း မရ၊ အားမရဘူးကြ - မယ့္မယ္လန္ ပဲ ႏႈတ္က်ိဳးေနတာ - ဟု ေျပာ၏။ ၅၆ ခု သူ႔မိဘမ်ား ပခုကၠဴသုိ႔ ေရာက္လာၾက၍ မယ့္မယ္လန္ - ၏ အဓိပၸါယ္ အမွန္ကုိ ပခုကၠဴ က သိသြားရင္ ၀ုိင္း ရုိက္ၾကလုိ စ်ာပန အတြက္ အေလာင္းေတာင္ ရွာေတြ႕ေတာ့မွာ မဟုတ္၊ ဒါ႔ေၾကာင့္ ဟန္ မပ်က္ ေနၾကရန္ ေျပာထားရ၏။
ပခုကၠဴ ၌ အမမ်ား ဆက္သ ခံရေသာ ကုိ၀ဏၰ သည္ ယခုအခါ သီရီလကၤာႏုိင္ငံ၌ ေဖေဖ - ဟု ေခၚ ခံေနရသျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္စြာ ပီတိ ျဖစ္ေနေတာ့၏။ ကုိ၀ဏၰ အဖုိ႔ ထုိပီတိကုိ ျမန္မာတုိ႔၏ စည္းစိမ္ ျဖင့္ပင္ လဲႏုိင္လိမ့္မည္ မထင္။ “ဇနီး မယား ႏွင့္ သၼီးသား အမ်ားဆုံးသူကား ကမၻာေပၚ၌ မိမိမွ တပါး တျခားမျဖစ္ႏုိင္ ” ဟု ေတြး၍ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိ အရယူတတ္၏။ ေဖေဖႏွင့္ ေစာက္ခ်ီး ကုလား ဇာတ္လမ္းကား မဆုံးေသး၊ တစ္ေန႔ ေက်ာင္းတကာ တစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး ေမြးခါစ သူ႔ေျမးေလးကုိ ေစာက္ခ်ီး ကုလား ဟု နာမည္မွည့္ခ်င္ေၾကာင္း ခြင့္ေတာင္းလာ၏။ “ေအာင္ဆန္း - လုိ႔ ေပးလုိက္ပါ၊ ပုိးေကာင္းပါတယ္။ ေျပာလဲမရ၊ အားလုံးက ေစာက္ခ်ီး ကုလား ဆုိတဲ႔ နာမည္ကုိပဲ ႀကိဳက္ပါတယ္ ဟု ဆုိ၏။ အခုေတာ့ လူမမယ္ ခေလးငယ္ေလးခမ်ာ ေစာက္ခ်ီး ကုလား ျဖစ္ရရွာေတာ့၏။
ဇနီး မယား သၼီးသားႏွင့္ ေနထုိင္ခြင့္ မရေသာ ဒုကၡကုိ ပီတိအတုႏွင့္ ေက်နပ္ေနရေသာ ကုိ၀ဏၰ ဘ၀၊ ေအာ္ …. သုခ...သုခ၊ အဲေလ … ဒုကၡ…ဒုကၡ၊


မယ္ပု ကုိ ေရခဲမုန္႔ ေကၽြးခ်င္တယ္
အခန္း(၁)
စာသင္ သံဃာမ်ား ကြန္ျပဴတာေရွ႕၌ စာေပကုိ အသည္းအသန္ ႀကိဳးစားေနၾက၏၊ ဦးဥတၱမ ကား ေညာင္ပင္ႀကီး ေအာက္၌ တမႈိင္မႈိင္၊
“စာ မက်က္ဘူးလား - - ဘာေတြေတြးေနတာလဲ?” ဟု ကုိ၀ဏၰ က ေမး၏
“စာ က်က္လုိ႔ကုိမရဘူး၊ ရြာက မယ္ပု ဆီပဲ စိတ္ကေရာက္ေနလုိ႔”
“အမေလး … ဘ၀တူ ဘုန္းႀကီးအခ်င္းခ်င္း လာႂကြားေနျပန္ၿပီ၊ ေနာက္ဘ၀ နတ္သၼီး ၅၀၀ - ရမွာပဲ၊ ေအာင့္ထားလုိက္စမ္းပါ၊ ကုိယ္ေတာ့ ဒကာမေလးက အခုေလာက္ဆုိ ကေလးႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ေမြးၿပီးေရာ့မယ္၊ လြမ္းမေနပါနဲ႔ ….”
“မယ္ပု က အပ်ိဳမဟုတ္ဘူး၊ အသက္ ၇၀ - ေက်ာ္ အဖြားႀကီးဗ်”
“ဘုရား … ဘုရား… ကုိယ္ေတာ္က အဲဒီ အဖြားႀကီးကုိ” “ေသခ်င္တယ္…. ေသခ်င္တယ္”။
“စိတ္ထိမ္းစမ္းပါ ဦးဥတၱမ ရာ ..၊ သကၤန္း ၀တ္ႀကီးနဲ႔ အခ်စ္အတြက္ အသက္ေသတယ္ ဆုိတာ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္း” ဦးဥတၱမ သည္၊ ေညာင္ညဳိကုိင္းမွ ေသာကကင္းေသာ ေႏြ ဥၾသကုိ ေငးေမာ အားက်ရင္း မ်က္ရည္မ်ား၀ုိင္းလာေတာ့၏။
အခန္း (၂)
ဆြမ္း၀ုိင္းတြင္ ၀က္သားဟင္း ၃-ခြက္၊ ၾကက္သားဆုိ အေၾကာ္တမ်ိဳး၊ အခ်က္တစ္မ်ိဳး၊ ေတာက္ေတာက္ေၾကာ္၊ ကုန္းေဘာင္ၾကီးေၾကာ္၊ ျမန္မာစားစရာမ်ားမက တရုတ္၊ ကိုးရီးယား စားစရာေတြပါ စုံလင္လွ၏။ မေန႔ညက ျမင္ခဲ့ရသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ေတာ္ၾကီး။ တိုက္ေတြ၊ ကားေတြက အံ့မခန္း ေငးေမာမဆုံး၊ အစားအေသာက္က်ျပန္ေတာ့လည္း နတ္ၾသဇာတမွ်“ငါ-နတ္ျပည္ကိုမ်ား ေရာက္ေနေရာ့သလား..၊ အိပ္မက္ေတာ့ မဟုတ္တန္ရာဘူး..ဟု ဦးဥတၱမ ေတြးေနမိ၏။ ေတြ႔ျမင္ခဲ့သမွ် အရာရာ အားလုံးသည္ ဦးဥတၱမ အဖို႔ အထူးအဆန္းေတြခ်ည္းျဖစ္ေန၏။
အသင့္ျပင္ထားေသာ ဆြမ္း၀ိုင္းေရွ႕ ထိုင္ကာ အားပါးတရ စားမည္ ဟန္ျပင္ကာမွ ရြာအေၾကာင္း ေတြးမိသျဖင့္ ရင္ထဲဆို႔နင့္ကာ ပ်ိဳ႕တက္သြား၏။
ထင္းအစား ေက်ာက္မီးေသြးသုံးပါလို႔ အမိန္႔ထုတ္ထားတာ၊ အခု ထင္းေတြ႔တယ္ဆိုၿပီး အဆဲခံရ၊ အရိုက္ခံရ၊ ဒဏ္ေငြ(၅၀၀)လည္း ေဆာင္ရဦးမွာတဲ့၊ မရွိဘူး ေတာင္းပန္လည္းမရ၊ တအိမ္လုံး ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြၿပီး ရွိတဲ့ေငြေလးေတြ အကုန္သိမ္းသြားတယ္ဘုရား..။
အစည္းအေ၀း မတက္အားလို႔ ဒဏ္ေငြေတာင္းတယ္၊ ေပးစရာမရွိလို႔ လွေဖၾကီး ဖမ္းသြားၿပီဘုရား..၊ ပဲေရြးတာ တေန႔မွ (၃၀၀)ရတယ္ အိမ္ေရွ႕လမ္းျပင္ဖို႔ တအိမ္ (၅၀၀၀)ဆိုေတာ့ ေရာင္းစရာမရွိ၊ ေပါင္စရာမရွိ၊ ေထာင္ထဲေရာက္ရေတာ့မယ္ဘုရား..။
အားကိုးရာမဲ့ ေတာသူ ေတာင္သားဘ၀၊ ဒုကၡမွန္သမွ် ဘုန္း ႀကီးေရွ႕မွာ ဖြင့္အံျပ၊ ေသာက၊ ပရိေဒ၀၊ ဒုကၡ မ်က္ရည္စေတြကို ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္၏ ေျခဖမိုးေပၚ သြန္ခ်၊ ေျခသလုံးဖက္ၿပီး ငိုသူငို၊ ရႈိက္သူရိႈက္၊ သူတို႔ဆြမ္းကို ဆို႔နင့္နင့္ႏွင့္ အတင္းမ်ိဳခ်လည္း ျပန္အန္ထြက္ခဲ့ရ၊ ဆြမ္းခံဖို႔အေရး ရင္ေလးလွ၏။
ေတာၿမိဳ႕ စာသင္တိုက္ေလးမွာ ခရမ္းသီးျပဳတ္၊ ငရုတ္သီးေထာင္းနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ။ ၾကိဳးစားလို႔ ရခဲ့သမွ် စာေအာင္ဆုေငြေလး ကိုယ္မသုံးရ၊ သူတို႔ကို ေ၀ငွရင္း ထပ္တူ ထပ္မွ်၊ ခံစားရ၊ ေအာ္….ေတာသူ ေတာင္သားဘ၀ ရန္ကုန္နဲ႔ေတာ့ ႏႈိင္းမရေအာင္ ကြာဟ။
ရန္ကုန္သို႔ ဘြဲ႔ယူလာေသာ ဦးဥတၱမ သည္ ရန္ကုန္ႏွင့္ ေတာရြာအဆင့္အတန္း ကြာဟမႈကို ေတြးမိၿပီး ရင္ထဲ၌ ဆို႔နင့္သြား၏။ စားလိုက္မည္ဟု အားခဲထားေသာ ၀က္သားတုံးၾကီးကို မစားႏိုင္ေတာ့ပါ။
အခန္း(၃)
ဦးဥတၱမ ရန္ကုန္က ျပန္ၾကြလာၿပီေဟ့….။
ေတာသူ ေတာင္သားတို႔ ၀ိုင္းအုံေရာက္လာၾက၏။
ဗဟုႆုတ ၾကြယ္၀ဆုံး၊ ခ်မ္းသာဆုံးဆိုတဲ့ ေရဒီယိုပိုင္ရွင္ သူေ႒း ကိုခ်က္ၾကီး က ေမး၏။
“ကိုယ္ေတာ္…ရန္ကုန္မွာ အင္တာနက္ဆိုတဲ့ စက္ၾကီး ေတြ႔ခဲ့ရလား၊ ေရဒီယုိက တိုက္ရိုက္ၾကားရေအာင္အြန္လိုင္းေပၚ တက္စီးၿပီး စကား ေျပာခ်င္လိုက္တာ...၊ အဲဒီစက္ၾကီးက ဟို..ႏြားတင္းကုတ္ေလာက္ ရွိမလားမသိဘူးေနာ္”။
တင္ျမက ၀င္ေျပာ၏။ “ကိုယ္ေတာ္..ရန္ကုန္မွာ ကားစီးရတာ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ ဒို႔အတြက္သၾကားလုံး ၀ယ္လာမယ္ဆို ေမ့သြားတယ္နဲ႔တူတယ္..။
အဖြားမယ္ပု က ၀င္ေျပာ၏။“ ကိုယ္ေတာ္.. အိုင္တင္တင္ မုန္႔ဆုိတာ စားခဲ့ရလားဘုရာ့..”။ “အိုင္စကရင္ ပါအေမႀကီးရာ” “မသိပါဘူးေတာ္…ရြာဘုန္းၾကီး ေျပာလို႔သာ ယုံလိုက္ရတယ္၊ အဲဒီမုန္႔က လွ်ာေပၚတင္လိုက္တာနဲ႔ အရည္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုပဲ၊ ၀ါးစရာမလိုဘူးတဲ့..၊ ငါေတာ့ သြားမရွိတာနဲ႔ စားၾကည့္ခ်င္လိုက္တာေတာ္..။
ေထြးေလး က ၀င္ေျပာ၏။ “အမယ္ႀကီးပု ရာ…အဲဒီမုန္႔မ်ိဳး က်ဳပ္တို႔ ေတာသူေတြ စားရဖို႔မေျပာနဲ႔ ျမင္ဖူးေအာင္ပဲ မနဲဆုေတာင္းရမယ္၊ တထုပ္ကို တသိန္းေလာက္ ေပးခ်င္ေပးေနရမွာ..”။ “ငါေတာ့.. စားဖူးတယ္ရွိေအာင္ အိမ္က ခ်ိဳကုတ္(ႏြား) ႀကီး တစ္ေကာင္ေရာင္းၿပီး သြား၀ယ္စားၾကည့္ခ်င္ေတာ့တယ္ေအ…”။
ပုစူးမ က ၀င္ေျပာ၏။ “ ကိုယ္ေတာ္…အဲဒီမုန္႔က ၀က္သားဟင္းေလာက္ ေကာင္းလို႔လား ဟင္..”။ “နင္က ၀က္သားဟင္း စားဖူးလို႔လား” ။ “စားဖူးပ..ကိုယ္ေတာ္ကလည္း အထင္ေသးလိုက္တာ”။ “ဘယ္တုံးက စားဖူးလို႔လဲ…”၊ “ ဦးတုတ္ႀကီးတို႔ ရွင္ျပဳတုန္းက…၊ မိေအးေတာင္ သူ႔အေမအတြက္ အဆီတုံးႀကီး ခါးၾကားညွပ္ယူသြားေသးတယ္..”။
၀က္သား-ဟူေသာ အသံၾကားရသည္ႏွင့္ ရန္ကုန္မွ ၀က္သားသုံးခြက္ပါေသာ ဆြမ္း၀ိုင္းႀကီးကို ဦးဥတၱမ ျမင္ေယာင္လာမိ၏။ ေတာရြာကို မစင္တြင္းႀကီးပမာ ရြံမုန္းလာေတာ့၏။ ရန္ကုန္ျပန္ ဦးဥတၱမ အဖို႔ ေတာရြာေလးမွာ ဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္ပိုက္ေတာ့ေခ်။ ရန္ကုန္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕သြားေတာ့၏။
အခန္း(၄)
“အရွင္ဘုရား ဘြဲ႔ရွစ္ခုေတာင္ ရၿပီးၿပီဆို…” ၊ “ ဟုတ္တယ္ တကာႀကီး” ။ အရာရွိႀကီးတစ္ဦးသည္ ၀မ္းသာအားရ ေလွ်ာက္ေတာ့၏။ “လိုအပ္တာ အမိန္႔ရွိပါ၊ တပည့္ေတာ္ ဒကာခံပါ့မယ္ ” ၊ “ဦးဇင္း- သီရိလကၤာ စာသင္ထြက္ခ်င္တယ္” ၊ “ ေကာင္းတယ္ဘုရာ့ တပည့္ေတာ္ တာ၀န္ယူပါ့မယ္” ဟုဆိုကာ ေဒၚလာ (၅၀၀၀)ခ်က္ခ်င္း ထုတ္ လွဴသြား၏။
အခန္း(၅)
“တပည့္ေတာ္ေလ… အဲဒီတုန္းက ၀မ္းသာလိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း၊ တကာႀကီးကိုေတာင္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဘယ္လိုေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားတယ္”
“ေဒၚလာ(၅၀၀၀) ဆိုေတာ့ ျမန္မာေငြ သိန္း(၆၀)ေက်ာ္၊ မ်ားလွခ်ီလား”
“သူတို႔က အရာရွိေတြေလ..လွဴႏိုင္တာေပါ့”
“ေနစမ္းပါဦး..ခ်က္ခ်င္းထုတ္လွဴတယ္ဆိုေတာ့- ေဒၚလာကို တရား၀င္ကိုင္ေဆာင္ခြင့္မွ မရွိတာ”၊ “ကို၀ဏၰ ရယ္…သူတို႔က အရာရွိေတြဗ်..”၊
“ဒီလို ေစတနာေကာင္းတဲ့သူ ရွားတယ္၊ သာသနာအတြက္ ေက်းဇူးၾကီးမားပါတယ္၊ ကိုယ္ေတာ္ သူတို႔ကို ေမတၱာပို႔ေပးေပါ့…”၊
“ဘယ္ျဖစ္မလဲ ကို၀ဏၰ ရဲ႕.. သူတုိ႔က အရာရွိေတြေလ..”။
“တပည္ေတာ္ေလ- ျမန္မာႏိုင္ငံက အထြက္ ေလယာဥ္ေပၚ တက္မိတာနဲ႔ ဒုကၡဘုံမွ လြတ္ၿပီ၊ ကၽြတ္ၿပီလို႔ စိတ္ကျဖစ္ၿပီး ေပ်ာ္လိုက္တာ၊ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ အိႏၵိယ ေရာက္တာနဲ႔ ေနရဥၹရာ ျမစ္ သဲျပင္ထဲ တစ္ေယာက္ထည္း ခုံေပါက္ေျပးလႊားပစ္လိုက္တယ္”။
“ခ်ီးပုံေတြ မနင္းမိဘူးလား” “မနင္းမိဘူး၊ ခ်ီးတြင္းထဲ ေနခဲ့ရတာနဲ႔ စာရင္ ခ်ီးပုံနင္းမိတာက ေတာ္ေသးတာေပါ့”။ “ကိုယ္ေတာ္က ေနစရာမရွိလို႔ ခ်ီးတြင္းထဲ ၀ါဆုိခဲ့ရတယ္နဲ႔တူတယ္”၊ “ေတာမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနခဲ့ရတာ ခ်ီးတြင္းႀကီးထဲ ေနရတာထက္ ဆုိးတယ္ဗ်..”။
“အခုေတာ့ လက္ထဲဲ ေငြေလးရွိေနေတာ့ ရြာျပန္ၿပီး မယ္ပု ကို ေရခဲမုန္႔ ေကၽြးခ်င္တဲ့စိတ္က အိပ္မက္ထဲေတာင္ ေရာက္ေရာက္လာလို႔ စာက်က္လို႔ကို မရပါဘူးဗ်ာ..”။



အႏၱရာယ္ကင္းပရိတ္
မကုဋ- ျမန္မာေက်ာင္း ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္၌ ၀ိုင္းဖြဲ႔ စကားေျပာရင္း ကို၀ဏၰ တို႔ သီခ်င္းဆိုၾက၏၊ ထိုေန႔ကား စာေျဖၿပီးေသာေန႔ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ စာအုပ္မ်ား ပိတ္ထားရေသာေန႔၊ ခါတိုင္းဆို ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ တေနကုန္၊ သိန္းေပါင္းမ်ားစြာ အကုန္ခံထားၾကရသည္မို႔ မည္သူမွ အခ်ိန္မျဖဳန္းရဲ၊ တည္ဆဲ ဥပေဒအရ စိတ္ကို အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်ထားရ၏၊ အခ်ဳပ္ေထာင္ထဲ ေက်ာင္းစာႏွင့္ နဘန္းလုံးရတာ ပင္ပန္းလွ၏၊
ထုိေန႔ကား “အို…ရုပ္ႏွင့္နာမ္ အေတာ္ပင္ပန္းသြားၿပီလား..၊ ကုန္ေငြႏွင့္တန္ေအာင္ ခုိင္းမိတာ စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြာ၊ ဒီေန႔ တစ္ရက္ေတာ့ သင္တို႔ကို လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ေပးလိုက္ပါတယ္၊ သြားလိုရာသြားေပေတာ့…” ဟု ခြင့္ျပဳလိုက္၏။ နတ္ျပည္ ေရာက္သြားသလား၊ ျဗဟၼာ့ျပည္ ေရာက္သြားသလား မေျပာတတ္၊ အေတာ္ေပ်ာ္သြား၏။ စိတ္လြတ္ကုိယ္လြတ္ သီခ်င္းဆိုပစ္လိုက္ၾက၏။
လူသားတို႔လို ကာမစည္းစိမ္ျဖင့္ ေပ်ာ္ခြင့္မရေသာ ကို၀ဏၰ တို႔ဘ၀ သီခ်င္းေလးနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္မယ္ ၾကံကာမွ၊ သီခ်င္းက မည္သူမွ မရ၊ ျမန္မာျပည္ေနစဥ္က ဆြမ္းခံရင္း ၾကားခဲ့သမွ် သီခ်င္းေတြ သူတေပါက္ ကိုယ္တေပါက္ ေတာင္ေရာက္ ေျမာက္ေရာက္၊ တခ်ိဳ႕ သီခ်င္းဆိုတာ ဘုန္းၾကီးေလသံမေပ်ာက္ တရားေဟာသံေပါက္၏။ သီခ်င္းဆိုရင္း ေရွ႕ဆက္မရတိုင္း “ဧေတန သစၥ ၀ေစၥန ေသာတၳိ ေတ ေဟာတု သဗၺဒါ” ဟု အသံျပိဳင္ေအာ္ရင္း ေပ်ာ္ခဲ့ရ၏။ ဤဂါထာကား သီရိလကၤာႏိုင္ငံ ပရိတ္ရြတ္ရာ၌ ပရိတ္တစ္ပုဒ္ရြတ္ဆိုၿပီးတိုင္း အဆုံးသတ္ေလ့ရွိေသာ ဂါထာျဖစ္၏။ ယခုကား သီခ်င္း ေရွ႕ဆက္မရတိုင္း ဧေတန သစၥ ၀ေစၥန- ျဖင့္ အဆုံးသတ္ေနရ၏။ နေဘး အိမ္မ်ားမွ ကုလားေတြက ကို၀ဏၰ တို႔ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ ခိုးၾကည့္ေနၾက၏။
ေနာက္တေန႔ ကုလားမ တစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး “ညက ေညာင္ပင္ေအာက္မွာ ဘာေတြ ရြတ္ဖတ္ၾကတာလဲ” ဟုေမး၏၊ “အႏၱရာယ္ကင္း ပရိတ္ရြတ္ၾကတာ” “ေအာ္…ထင္ေတာ့ ထင္သား၊ ဒါေပမယ့္ တခါတေလ အားပါးတရ ရယ္ေမာၾကတာေတြ႔ရလို႔ အံ့ၾသေနၾကတာ…”။ “ငါတို႔က ပရိတ္ကို မင္းတို႔လို အိပ္ခ်င္ေအာင္ ရြတ္တာမဟုတ္ဘူး၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ရြတ္ၾကတာ”။ “ဟာ…ေကာင္းလိုက္တာ …အတုယူစရာပဲ၊ ဒါနဲ႔ အဲဒီတုန္းက ထိုင္တဲ့သူကထိုင္ တံုးလုံးပက္လက္ အိပ္သူက အိပ္ၿပီး ရြတ္ဆိုၾကတာေတြ႔ရတယ္၊ အဲဒါက ဘယ္လိုလဲ..” ၊ “ဒါက..ပရိတ္ရြတ္တဲ့အခါ စိတ္က်ဥ္းၾကပ္မႈ မရွိ၊ လြတ္လပ္မႈကို ေဖာ္ျပျခင္းသေဘာပဲ..”ဟု ေျပာလိုက္ရာ ကုလားမ အေတာ္ ၾကည္ညိဳေလးစားသြားဟန္တူ၏။ ထုိင္ကန္ေတာ့ၿပီး “သိပ္ေကာင္းတာပ၊ဲ သီရိလကၤာ အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ မၾကာ မၾကာ ရြတ္ဖတ္ေပးေတာ္မူပါ” ဟု ေလွ်ာက္သြား၏။ ကုလားမေရွ႕ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မ်ိဳသိပ္ထားလိုက္ရ၏။ မိဘေဆြညာႏွင့္ ေ၀းကြာေနရေသာ ျပည္ပစာသင္ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ ဒုကၡ ပင္လယ္ထဲမွ သုခ ငွက္ငယ္ကို တဒဂၤေငးေမာၿပီး ဘ၀ရဲ႕ လွပမႈကို ဖန္ဆင္းရတာပါပဲေလ….။ ။


ကေလာင္ = ဘုန္းဘုန္းသု
အမည္ = ဦးသု၀ဏၰ
ဖုန္း = ၀၇၂၆၃၀၀၁၁၄